Adı…Sevecen ercan…2009 türkiyesinde…Adı gibi secevecendi. Hayata çok bağlıydı…Umutları hayalleri vardı…Hayallerine koşarcasına yürürken…Basit bir apandisit ameliyatı sonrasında hayatını kaybetti…2009 türkiyesinde…
Henüz acının tazeliğinde yaptığımız röportajda dayısının yaşadıklarıı…

Çok mücadele verdi bebeğim…O kadar ki son saatlerinde makinada yaşama dönmek için resmen çırpındığını başındaki doktorlar izlemişler ve her biri gözyaşlarına boğulmuşlardı…Sonra doktorlar bir ihtimal belki yanında elini tutarsak moral bulur düşüncesiyle yanına aldılar annesini ve beni. Bir elini ben, diğer elini ise annesi tuttu. Elleri çok soğuktu elleri ama yüzünde sanki bir tebessüm vardı…Konuştum….Konuştuk…”Geri dön aramıza gel nolursun bizi bırakma bak biz seni bırakmıyoruz hani söz vermiştik bir birimize asla bırakmayacağız birbirimizi diye..Arkadaşların, Öğretmenlerin, Okulun seni bekliyorlar” v.s dedik ama…………… tansiyonu normale çıkartamadık buna rağmen…

Doktorlar bu tansiyona rağmen içinde o kadar yaşama isteği varki resmen dönmek için çırpınıyor dediler ağlayarak….Hemşireler de ağlıyordu… Odada ağlamayan bir tek annesi vardı…O bir anneydi…Hala döneceğine inanıyordu…Yada ölüm onun aklından hiç geçmiyordu…

Sonra bizi dışarı çıkardılar…İçeride doktora bir doktor takviyeside gelince anladımki artık herşey bitiyor….Yaklaşık 15 dk sonra Bayan doktor odadan dışarı çıktı yanımıza geldi….Sessizlik kapladı sanki ortalığı bir an…Sessizliği bozan kahredici söz geldi ardından…”Annesi kızın seni cennet kapısında bekliyor.Başınız sağ olsun”….Büyük bir dehlizin içine doğru, karanlık bir uçurumdan aşağıya akıp gittik o an sanki…

Ertesi sabah annesi uyandı…Ağlıyordu sessizce…Yanına geldim ve “ne oldu kardeşim” diye sordum. “Ağbi yavrumu çok özledim gece rüyama da gelmedi” cevabını aldığımda….Anladımki sevecen ölmüş…