Öfke ile ilgili yaşadığım çok ilginç bir anımı sizlerle paylaşmak istiyorum. 26 yaşındayım ve askerden henüz yeni gelmişim. Çok yakın bir arkadaşımın düğünü için aldığım çok kaliteli marka (ismi reklâm olmaması için yazmadım) takım elbiseyi üzerime çekmişim. Arabamla yalnız başıma düğüne doğru yola koyuldum. Şehrin en işlek dörtyol kavşağında kırmızı ışıkta durdum… Saate baktım, düğünün başlamasına da çok az kaldığını görünce heyecanlandım. Çünkü düğüne en önce gelenler arasında olmalıydım. Bunları düşünürken yeşil ışık yandı ve arabayı hareket ettirdim. Sağ taraftaki kavşaktan hızla bir arabanın geldiğini son anda fark ettim bir an. Kilitlendim adeta. Yaptığım sadece frene basmak oldu. Sağ kavşaktan gelen araçta aynı şeyi yaptı ve dörtyolun tam ortasında kalakaldık adeta. Ben büyük bir hiddetle arabadan dışarı fırladım. Çok öfkeliydim Bir dakika öncesine kadar en sevdiğim arkadaşımın düğününe gitmenin mutluluğunu yaşarken şimdi içimde büyük bir öfke vardı. Karşı arabadaki adamda benim sinirli ve kabadayıvari davranışım karşısında her erkeğin yaptığı gibi altta kalmamak için o da arabadan dışarı çıktı. Çevredeki insanlar büyük bir heyecanla bizim az sonra yapacağımız kavgayı merakla bekliyorlardı. İçimden o an geçen tek şey hayatımı tehlikeye atan kişiye girişmekti. Adamın üzerine doğru öfkeye yürüdüğüm saniyelerde aklıma arkadaşımın düğünü geldi bir an. Eğer kavga edersem bu işin sonu karakolda bitecek. Ancak etrafta bir sürü kalabalığın gözünde ise, kavga etmezsem “Bu adam delikanlı değil korkağın biri” denilmesinden de çekiniyorum. Ben bu adamı dövsem dahi üzerimdeki büyük bir hevesle giydiğim takım elbise mahvolacak ve ayrıca arkadaşımın düğününe belki de yetişemeyeceğim. Bunları düşünürken adamla aramızdaki mesafe neredeyse kalmadı. Bir an bu karmaşık düşünceler arasında öfkemi kontrol etmemin en doğru karar olduğunu düşündüm. Omuz hizama gelen adamla karşı karşıyayken ilk sözü ben söyledim.

- Beyefendi şayet kırmızı ışıkta geçeceğiniz bilseydim bekler ve size izin verirdim…

Adam bunu hiç ama hiç beklemiyordu. Adeta gardını almış bir halde kalakaldı öylece. Şoktaydı. Bir an ne yapacağını şaşırdı. O gardını almış adam şimdi utangaç ve mahcubiyet içinde başını öne doğru eğdi ve:

- Çok özür diliyorum. Arabada küçük bir oğlum var. Onun ısrarlı ve meraklı sorularına cevap vermeye çalışırken kırmızı ışığı fark edemedim bile. Kusura bakmayın.

Karşılıklı tebessüm ederek tokalaştık. Etraftaki insanlar büyük bir boks maçını kaçırmanın hayal kırıklığına uğramış gibi bakakaldılar öylece. Büyük bir ihtimalle ben orada korkak ilan edildim. Başkalarının gözünde korkak olmamın benim için hiçbir önemi yoktu. Aslolan gerçek bir dostumun gönlünde kadim dost olabilmek ve onun gözünde cesur adam kalabilmekti.

Düğün muhteşemdi… Çok eğlenmiştim… İyi ki öfkeme yenik düşmemişim diye düşündüm kendimce. İyi ki öfkemi kontrol etmişim…

Öfkeye kapıldığınızda yapmanız gereken ilk şey kaybedeceklerinizi düşünmeniz olsun lütfen.