Klasik bir kompozisyon yapısını düşünecek olursak, ilk akla gelen kompozisyon düzeni: Giriş, gelişme ve sonuç bölümleridir.

Giriş bölümünden kasıt, hangi düşüncenin, hangi ifadenin hangi görüşün savunulacağına karar verilmesi gereken bölümdür.

Gelişme bölümünde ise, giriş bölümünde verilen düşüncenin savunmak, düşünceyi güçlendirmek için çeşitli örnekler vermek gerekir. Bu bölümde mutlaka yapmanız gereken şey, giriş bölümünde öne sürdüğünüz düşünceyi savunacak veriler, örnekler bulmanızdır. Bu şekilde gelişme bölümünü de sonlandırmış olursunuz.

Sonuç bölümünde ise, giriş ve gelişme bölümlerindeki düşüncelerin nereye vardığını ifade etmeniz gerekir.

Giriş bölümü dediğimiz zaman, mutlaka 1 cümle 1 paragraf olması gerekir diye bir şey söyleyemeyiz. Giriş bölümünde bir düşünce ortaya atılır ve bu düşünceyi bir kaç cümleyle nasıl savunacağınızı detaylandırabilirsiniz. En ideal olan giriş cümlesi bir paragraflıdır. Giriş cümlesinde kesinlikle, ” fakat, ama, lakin ” gibi ifadelere yer vermeyin.

Gelişme bölümünde ise, ortaya konulacak fikrin hangi verilerle destekleneceği ortaya konmalı. Bu bölümde ” fakat, ama, ancak” gibi ifadeleri kullanabilirsiniz. Ortaya attığınız düşünceleri çeşitli örnekler vererek güçlendirebilirsiniz. Gelişme bölümü, giriş bölümü gibi kısa olmaz. Giriş bölümünün 1 paragraf olacağını belirtmiştik. Klasik bir kompozisyonda gelişme bölümünün 3-4 paragraftan oluşması idealdir.

Sonuç bölümü ise, genellikle 1 paragraftan oluşur. Ama 1 paragraf olmak zorunda değildir, isterseniz 2 paragraf da yapabilirsiniz. Bu paragrafta ” Sonuç olarak, Özetle, en son olarak, sonuçla, toparlayacak olursak” gibi ifadeler okuyucunun sonuç bölümüne geldiğini gösterir ve kompozisyonun sonuç bölümüne yakışır.