1846 yılında, Ascanio Sobrero adında bir İtalyan kimyacısı, gliserini sülfirik asit ve nitrik asitle karıştırarak,”nitrogliserin” adını verdiği, sıvı halinde son derece etkili ve tehlikeli bir patlayıcı madde yapmıştı. Bu sıvı patlayıcı ve en ufak sarsıntıya karşı çok duyarlı olduğundan, taşınması ve kullanılması son derece sakıncalıydı.

Alfred Nobel adında İsveçli bir kimyacı, nitrogliserin’i belirli ölçüde tehlikesiz kılmanın yolunu ancak yirmi yıl sonra buldu. Düşüncesini uygulayarak, nitrogliserini, “İdeseiguhr ” denilen bir tür kumlu toprakla karıştırdı ve buna ” dinamit” adını verdi. Dinamit deyimi, Yunanca “güç, kuvvet” anlamına “dynamis “kelimesinden geliyordu. Daha sonraları, söz konusu kumlu toprak yerine talaş, un, magnezi ve sodyum karbonat kullanıldı. Böylece, nitrogliserinin daha az duyarlı ve tehlikeli olması sağlanmıştı.

Esas (temel)unsurlarının karışımıyla meydana gelen dinamit, hamur halinde plastik gibi, camcı macununu andıran bir görünüş alır. Sonra çapı yaklaşık olarak 5 santim, uzunluğu 20 santim olan çubuklar haline getirilir. Her çubuk su geçirmez kâğıtla sarılır. Su geçirmez kâğıt aynı zamanda parafine batırılmıştır. Yol ve büyük binaların yapımında, barajlar için, tüneller açmak amacıyla delinmez, aşılmaz kayalıkların havaya uçurulmasında kullanılan dinamit, bu tür uygulamalarda insanlık için çok yararlıdır. Ancak, kötü, yıkıcı, öldürücü amaçlarla da kullanılır.

Alfred Nobel, buluşunun karşılığında milyonlara sahip olmuş, buna rağmen, dinamitin kötü ve ölümcül amaçlarla kullanılması ihtimalini hiçbir zaman aklından silememişti. Bunun savaşlarda öldürücü bir silah niteliğiyle kullanılabileceğinin farkındaydı, insanlığı daha barışçı bir yolda yürümeğe sevk etmek için, servetiyle “Nobel Armağanı” denilen uluslararası bir kurum tasarladı. Bu kurumun denetimi İsveç Hükümetinin elinde olacaktı. Her yıl çeşitli konularda ve dallarda (tıp, matematik, fizik, edebiyat, politika ve diplomasi gibi ) insanlığa en yararlı olduğu kabul edilen ve özel bir kurul tarafından seçilen kimseler, o konuda veya dalda “Nobel Armağanı”nı alacaklardı.